- Aṅguttara Nikāya 9.11Nummerierte Lehrreden 9.11
- 2. Sīhanādavagga2. Das Kapitel über das Löwengebrüll
Sīhanādasutta
Sīhanādasutta → sāriputtasīhanādasuttaṁ (bj)Sāriputtas Löwengebrüll
Ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.Einmal hielt sich der Buddha bei Sāvatthī in Jetas Wäldchen auf, dem Kloster des Anāthapiṇḍika.
Atha kho āyasmā sāriputto yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho āyasmā sāriputto bhagavantaṁ etadavoca:
atha kho → athakho (th)Da ging der Ehrwürdige Sāriputta zum Buddha, verbeugte sich, setzte sich zur Seite hin und sagte zu ihm:
“vuttho me, bhante, sāvatthiyaṁ vassāvāso.
vuttho → vuṭṭho (sya-all)„Herr, ich habe den Regenzeitaufenthalt in Sāvatthī abgeschlossen.
Icchāmahaṁ, bhante, janapadacārikaṁ pakkamitun”ti.Ich möchte aufbrechen, um über Land zu wandern.“
“Yassadāni tvaṁ, sāriputta, kālaṁ maññasī”ti.
yassadāni → yassa dāni (th)„Bitte, Sāriputta, geh nach deinem Belieben.“
Atha kho āyasmā sāriputto uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi.
atha kho → athakho so (sya-all)Da erhob sich der Ehrwürdige Sāriputta von seinem Sitz, verbeugte sich, umrundete den Buddha respektvoll, die rechte Seite ihm zugewandt, und ging.
Atha kho aññataro bhikkhu acirapakkante āyasmante sāriputte bhagavantaṁ etadavoca:
atha kho → athakho (th)Nicht lange, nachdem er gegangen war, sagte ein gewisser Mönch zum Buddha:
“āyasmā maṁ, bhante, sāriputto āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkanto”ti.
āsajja → āpajja (sya-all) | pakkantoti → pakkanto ti (bjt)„Herr, der Ehrwürdige Sāriputta hat mich angegriffen und ist fortgegangen, ohne sich zu entschuldigen.“
Atha kho bhagavā aññataraṁ bhikkhuṁ āmantesi:
atha kho → athakho (th)Da wandte sich der Buddha an einen Mönch:
“ehi tvaṁ, bhikkhu, mama vacanena sāriputtaṁ āmantehi:
āmantehi → āmantesi (bj)„Bitte, Mönch, sag Sāriputta in meinem Namen,
‘satthā taṁ, āvuso sāriputta, āmantetī’”ti.
āmantetīti → āmantetī ti (bjt)dass der Lehrer ihn rufen lässt.“
“Evaṁ, bhante”ti kho so bhikkhu bhagavato paṭissutvā yenāyasmā sāriputto tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ sāriputtaṁ etadavoca:
bhanteti → bhante ti (bjt)„Ja, Herr“, antwortete der Mönch. Er ging zu Sāriputta und sagte zu ihm:
“satthā taṁ, āvuso sāriputta, āmantetī”ti.
āmantetīti → āmantetī ti (bjt)„Geehrter Sāriputta, der Lehrer lässt dich rufen.“
“Evamāvuso”ti kho āyasmā sāriputto tassa bhikkhuno paccassosi.„Ja, Geehrter“, antwortete Sāriputta.
Tena kho pana samayena āyasmā ca mahāmoggallāno āyasmā ca ānando avāpuraṇaṁ ādāya vihāre āhiṇḍanti:
mahāmoggallāno → mahāmoggalāno (mr) | avāpuraṇaṁ → apāpuraṇaṁ (sya-all, mr) | vihāre āhiṇḍanti → vihārena vihāraṁ anvāhiṇḍanti (bj, pts1ed); vihāraṁ āhiṇḍanti (sya-all) | vihāre → vihāraṁ (sya-all) | avāpuraṇaṁ → apāpūraṇa (bj: syā) | anvāhiṇḍanti → āhiṇḍanti (bj: machasaṁ); vihāraṁ āhiṇḍanti (bj: syā) | mahāmoggallāno → mahāmoggalāno (cck: ka.) | avāpuraṇaṁ → apāpuraṇaṁ (cck: syā. ka.) | āhiṇḍanti → vihārena vihāraṁ anvāhiṇḍanti (cck: sī. pī.); vihāraṁ āhiṇḍanti (cck: syā.)Zu dieser Zeit nun nahmen der Ehrwürdige Mahāmoggallāna und der Ehrwürdige Ānanda einen Schlüssel für den Riegel und gingen von einer Hütte zur anderen:
“abhikkamathāyasmanto, abhikkamathāyasmanto.
abhikkamathāyasmanto abhikkamathāyasmanto → abhikkhamathāyasmanto abhikkhamathāyasmanto (sya-all)„Kommt her, Ehrwürdige! Kommt her, Ehrwürdige!
Idānāyasmā sāriputto bhagavato sammukhā sīhanādaṁ nadissatī”ti.Jetzt wird der Ehrwürdige Sāriputta unter den Augen des Buddha sein Löwengebrüll brüllen!“
Atha kho āyasmā sāriputto yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinnaṁ kho āyasmantaṁ sāriputtaṁ bhagavā etadavoca:
atha kho → athakho (th)Und der Ehrwürdige Sāriputta ging zum Buddha, verbeugte sich und setzte sich zur Seite hin. Der Buddha sagte zu ihm:
“idha te, sāriputta, aññataro sabrahmacārī khīyanadhammaṁ āpanno:
khīyanadhammaṁ → khīyadhammaṁ (sya-all)„Sāriputta, einer deiner geistlichen Gefährten hat diese Anklage erhoben:
‘āyasmā maṁ, bhante, sāriputto āsajja appaṭinissajjacārikaṁ pakkanto’”ti.
āsajja appaṭinissajjacārikaṁ → āpajja appaṭinissajja cārikaṁ (sya-all) | appaṭinissajjacārikaṁ pakkantoti → appaṭinissajja cārikaṁ pakkanto ti (bjt)‚Der Ehrwürdige Sāriputta hat mich angegriffen und ist fortgegangen, ohne sich zu entschuldigen.‘“
“Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
so → soṁ (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)„Herr, jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, pathaviyaṁ sucimpi nikkhipanti asucimpi nikkhipanti gūthagatampi nikkhipanti muttagatampi nikkhipanti kheḷagatampi nikkhipanti pubbagatampi nikkhipanti lohitagatampi nikkhipanti, na ca tena pathavī aṭṭīyati vā harāyati vā jigucchati vā;
pathaviyaṁ → paṭhaviyaṁ (bj, sya-all) | kheḷagatampi → khelagatampi (bj) | pathavī → paṭhavī (bj) | pathavī aṭṭīyati → paṭhavī aṭṭiyati (sya-all) | paṭhaviyaṁ → pathaviyaṁ (bj: machasaṁ)Wie wenn sie sowohl reine als auch unreine Dinge auf die Erde werfen würden wie Kot, Urin, Speichel, Eiter und Blut: Die Erde wäre deshalb nicht entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, pathavīsamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
pathavīsamena → paṭhavisamena (bj); paṭhavīsamena (sya-all) | abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie die Erde – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, āpasmiṁ sucimpi dhovanti asucimpi dhovanti gūthagatampi … muttagatampi … kheḷagatampi … pubbagatampi … lohitagatampi dhovanti, na ca tena āpo aṭṭīyati vā harāyati vā jigucchati vā;
gūthagatampi → gūthagatampi dhovanti (bj) | kheḷagatampi → dhovanti khelagatampi dhovanti (bj) | pubbagatampi → pubbagatampi dhovanti (bj) | aṭṭīyati → aṭṭiyati (sya-all)Wie wenn sie sowohl reine als auch unreine Dinge im Wasser waschen würden wie Kot, Urin, Speichel, Eiter und Blut: Das Wasser wäre deshalb nicht entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, āposamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie das Wasser – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, tejo sucimpi ḍahati asucimpi ḍahati gūthagatampi … muttagatampi … kheḷagatampi … pubbagatampi … lohitagatampi ḍahati, na ca tena tejo aṭṭīyati vā harāyati vā jigucchati vā;
gūthagatampi → gūthagatampi ḍahati (bj) | kheḷagatampi → ḍahati khelagatampi ḍahati (bj) | pubbagatampi → pubbagatampi ḍahati (bj) | aṭṭīyati → aṭṭiyati (sya-all)Wie wenn ein Feuer sowohl reine als auch unreine Dinge verbrennen würde wie Kot, Urin, Speichel, Eiter und Blut: Das Feuer wäre deshalb nicht entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, tejosamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie das Feuer – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (bjt, th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, vāyo sucimpi upavāyati asucimpi upavāyati gūthagatampi … muttagatampi … kheḷagatampi … pubbagatampi … lohitagatampi upavāyati, na ca tena vāyo aṭṭīyati vā harāyati vā jigucchati vā;
gūthagatampi → gūthagatampi upavāyati (bj) | kheḷagatampi → upavāyati khelagatampi upavāyati (bj) | pubbagatampi → pubbagatampi upavāyati (bj) | aṭṭīyati → aṭṭiyati (sya-all)Wie wenn Wind sowohl über reine als auch auf unreine Dinge streichen würde wie Kot, Urin, Speichel, Eiter und Blut: Der Wind wäre deshalb nicht entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, vāyosamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie der Wind – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, rajoharaṇaṁ sucimpi puñchati asucimpi puñchati gūthagatampi … muttagatampi … kheḷagatampi … pubbagatampi … lohitagatampi puñchati, na ca tena rajoharaṇaṁ aṭṭīyati vā harāyati vā jigucchati vā;
gūthagatampi → gūthagatampi puñchati (bj) | kheḷagatampi → puñchati khelagatampi puñchati (bj) | pubbagatampi → pubbagatampi puñchati (bj) | puñchati → muñcati (sya-all) | aṭṭīyati → aṭṭiyati (sya-all)Wie wenn ein Lappen sowohl reine als auch unreine Dinge aufwischen würde wie Kot, Urin, Speichel, Eiter und Blut: Der Lappen wäre deshalb nicht entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, rajoharaṇasamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie ein Lappen – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, caṇḍālakumārako vā caṇḍālakumārikā vā kaḷopihattho nantakavāsī gāmaṁ vā nigamaṁ vā pavisanto nīcacittaṁyeva upaṭṭhapetvā pavisati;
nantakavāsī → nantikavāsī (sya-all) | nīcacittaṁyeva → nīcacittaññeva (bjt) | nīcacittaṁyeva → nīcacittaṁ yeva (th)Wie wenn ein Junge oder Mädchen von einem Leichenarbeiter-Stamm, einen Topf in der Hand und in Lumpen gekleidet, ein Dorf oder eine Stadt betreten würde: Sie würden das mit bescheidenem Geist tun.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, caṇḍālakumārakacaṇḍālakumārikāsamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
caṇḍālakumārakacaṇḍālakumārikāsamena → caṇḍālakumārakasamena (bj, sya-all) | abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie ein Junge oder Mädchen von einem Leichenarbeiter-Stamm – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, usabho chinnavisāṇo sūrato sudanto suvinīto rathiyāya rathiyaṁ siṅghāṭakena siṅghāṭakaṁ anvāhiṇḍanto na kiñci hiṁsati pādena vā visāṇena vā;
sūrato → sorato (bj); surato (sya-all) | suvinīto → susikkhito (sya-all) | sorato → surato (bj: syā); PTS sūrato (bj: katthaci)Wie ein Stier mit abgesägten Hörnern, sanftmütig, gut gezähmt und gut geschult: Wenn er von Straße zu Straße und von Platz zu Platz wandert, verletzt er niemanden mit seinen Hufen oder Hörnern.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, usabhachinnavisāṇasamena cetasā viharāmi vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjena.
abyāpajjena → abyāpajjhena (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th) | usabhachinnavisāṇasamena → usabhacchinnavisāṇasamena (bjt)Ebenso lebe ich mit einem Herzen wie ein Stier mit abgesägten Hörnern – weit, ausgedehnt, grenzenlos, frei von Feindschaft und Böswilligkeit.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, itthī vā puriso vā daharo yuvā maṇḍanakajātiko sīsaṁnhāto ahikuṇapena vā kukkurakuṇapena vā manussakuṇapena vā kaṇṭhe āsattena aṭṭīyeyya harāyeyya jiguccheyya;
itthī → itthi (bj) | daharo → daharo vā (bj, sya-all) | sīsaṁnhāto → (sya-all) | manussakuṇapena vā → (sya-all) | āsattena aṭṭīyeyya → ālaggena aṭṭiyeyya (sya-all) | maṇḍanakajātiko sīsaṁnhāto → vā maṇḍanaka jātiko sīsaṁ nahāto (bjt)Wie eine Frau oder ein Mann, jung, jugendlich, in Schmuck vernarrt, mit frisch gebadetem Kopf: Wenn man diesem Menschen einen Schlangen- oder Hunde- oder Menschenkadaver um den Hals legen würde, wäre er entsetzt, abgestoßen und angewidert.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, iminā pūtikāyena aṭṭīyāmi harāyāmi jigucchāmi.
aṭṭīyāmi → aṭṭiyāmi (bj, sya-all) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso bin ich von diesem verfaulten Körper entsetzt, abgestoßen und angewidert.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyya.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.
Seyyathāpi, bhante, puriso medakathālikaṁ parihareyya chiddāvachiddaṁ uggharantaṁ paggharantaṁ;
chiddāvachiddaṁ → chiddaṁ vicchiddaṁ (bj) | vicchiddaṁ → chiddavachiddaṁ (bj: machasaṁ)Wie wenn jemand eine Schale mit Fett herumtragen würde, aus der es durch Löcher und Risse heraussickern und herausquellen würde.
evamevaṁ kho ahaṁ, bhante, imaṁ kāyaṁ pariharāmi chiddāvachiddaṁ uggharantaṁ paggharantaṁ.
chiddāvachiddaṁ → chiddaṁ vicchiddaṁ (bj) | evamevaṁ → evameva (bjt, th)Ebenso trage ich diesen Körper herum, aus dem es durch Löcher und Risse heraussickert und herausquillt.
Yassa nūna, bhante, kāye kāyagatāsati anupaṭṭhitā assa, so idha aññataraṁ sabrahmacāriṁ āsajja appaṭinissajja cārikaṁ pakkameyyā”ti.
āsajja → āpajja (sya-all) | kāyagatāsati → kāyagatā sati (th)Jemand, der die Achtsamkeit auf den Körper nicht verankert hat, kann wohl einen seiner geistlichen Gefährten angreifen und fortgehen, ohne sich zu entschuldigen.“
Atha kho so bhikkhu uṭṭhāyāsanā ekaṁsaṁ uttarāsaṅgaṁ karitvā bhagavato pādesu sirasā nipatitvā bhagavantaṁ etadavoca:
atha kho → athakho (th)Da erhob sich jener Mönch von seinem Sitz, ordnete seine Robe über einer Schulter, beugte seinen Kopf zu den Füßen des Buddha und sagte:
“accayo maṁ, bhante, accagamā yathābālaṁ yathāmūḷhaṁ yathāakusalaṁ, yo ahaṁ āyasmantaṁ sāriputtaṁ asatā tucchā musā abhūtena abbhācikkhiṁ.
yo ahaṁ → yohaṁ (bj)„Ich habe einen Fehler gemacht, Herr. Es war töricht, dumm und untauglich von mir, mit einer irrigen, leeren, unwahren und unzutreffenden Behauptung schlecht vom Ehrwürdigen Sāriputta zu sprechen.
Tassa me, bhante, bhagavā accayaṁ accayato paṭiggaṇhatu āyatiṁ saṁvarāyā”ti.
paṭiggaṇhatu → patigaṇhātu (bj); paṭiggaṇhātu (sya-all) | saṁvarāyāti → saṁvarāyā ti (bjt)Bitte, Herr, nimm meinen Fehler als Fehler an, und ich will mich in Zukunft zügeln.“
“Taggha taṁ, bhikkhu, accayo accagamā yathābālaṁ yathāmūḷhaṁ yathāakusalaṁ, yo tvaṁ sāriputtaṁ asatā tucchā musā abhūtena abbhācikkhi.
taṁ → tvaṁ (si, pts1ed) | taṁ → taggha tvaṁ (bj: sīmu, PTS) | taṁ → tvaṁ (cck: sī. pī.) | yathāakusalaṁ → yathā akusalaṁ (bjt)„Jawohl, Mönch, du hast einen Fehler gemacht. Es war töricht, dumm und untauglich von dir, das zu tun.
Yato ca kho tvaṁ, bhikkhu, accayaṁ accayato disvā yathādhammaṁ paṭikarosi, taṁ te mayaṁ paṭiggaṇhāma.
paṭiggaṇhāma vuḍḍhihesā → patigaṇhāma vuddhihesā (bj) | taṁ te → tantaṁ (sya-all)Aber da du deinen Fehler als Fehler erkannt hast und richtig mit ihm verfahren bist, nehme ich ihn an.
Vuḍḍhihesā, bhikkhu, ariyassa vinaye yo accayaṁ accayato disvā yathādhammaṁ paṭikaroti āyatiṁ saṁvaraṁ āpajjatī”ti.
āyatiṁ → āyatī (sya-all) | vuḍḍhihesā → vuddhihesā (bjt) | vuḍḍhihesā → vuḍḍhi hesā (th)Denn es gilt als Fortschritt in der Schulung des Edlen, einen Fehler als Fehler zu erkennen, richtig mit ihm zu verfahren und sich zu verpflichten, sich in der Zukunft zu zügeln.“
Atha kho bhagavā āyasmantaṁ sāriputtaṁ āmantesi:
atha kho → athakho (th)Dann sagte der Buddha zum Ehrwürdigen Sāriputta:
“khama, sāriputta, imassa moghapurisassa, purā tassa tattheva sattadhā muddhā phalatī”ti.
phalatī”ti → phalissatīti (si, cck, sya1ed, pts1ed, mr) | purā tassa tattheva → purāssa ettheva (bj) | phalatīti → phalissatīti (bj, sya-all) | purā tassa → punāyaṁ (sya-all) | phalatī’’ti → phalissatīti (ka. sī. syā. pī. ka.) aṭṭhakathāsu pana ‘‘phalatīti’’ itveva dissati (cck note)„Sāriputta, vergib diesem unnützen Mann, bevor sein Kopf eben hier in sieben Stücke zerspringt.“
“Khamāmahaṁ, bhante, tassa āyasmato sace maṁ so āyasmā evamāha:
maṁ → mamaṁ (sya-all)„Ich will diesem Ehrwürdigen vergeben, wenn er mich bittet:
‘khamatu ca me so āyasmā’”ti.
me → khamatu me (bj: sīmu)‚Dass auch der Ehrwürdige mir bitte vergebe.‘“