- Theragāthā 7.5Strophen der altehrwürdigen Mönche 7.5
- SattakanipātaDas Siebenerbuch
- Paṭhamavagga1. Das erste Kapitel
SarabhaṅgattheragāthāSarabhaṅga
“Sare hatthehi bhañjitvā, katvāna kuṭimacchisaṁ;
kuṭimacchisaṁ → kuṭim acchisaṁ (pts)Ich riss das Schilf mit meinen Händen aus, machte eine Hütte und blieb da. Tena me sarabhaṅgoti, nāmaṁ sammutiyā ahu.
sarabhaṅgoti → sarabhaṅgo ti (pts) sammutiyā → sammatiyā (sya-all) | ahu → ahū (pts)So wurde ich als „Schilf-Reißer“ bekannt.Na mayhaṁ kappate ajja, sare hatthehi bhañjituṁ;Doch jetzt ist es nicht angebracht für mich, mit meinen Händen Schilf auszureißen. Sikkhāpadā no paññattā, gotamena yasassinā.Die Schulungsregeln wurden für uns niedergelegt von Gotama, dem Ruhmreichen.
Sakalaṁ samattaṁ rogaṁ, sarabhaṅgo nāddasaṁ pubbe;
nāddasaṁ → nāddassaṁ (bj: sīmu6)Früher sah ich, der Schilf-Reißer, die Krankheit nicht in ihrer Gänze. Soyaṁ rogo diṭṭho, vacanakarenātidevassa.
soyaṁ → so yaṁ (pts)Aber jetzt habe ich die Krankheit gesehen, als ich übte, was gelehrt wurde von ihm, der über den Göttern steht.Yeneva maggena gato vipassī, yeneva maggena sikhī ca vessabhū;
yeneva → yen eva (pts) yeneva → yen eva (pts)Gotama nahm diese direkte Route; auf dem gleichen Pfad waren Vipassī, Kakusandhakoṇāgamano ca kassapo, tenañjasena agamāsi gotamo.
kakusandhakoṇāgamano → kakusandhakoṇāgamanā (bj); kakusandhakonāgamano (sya-all) tenañjasena → ten añjasena (pts)Sikhī, Vessabhū, kakusandha, Koṇāgamana und Kassapa gereist.Vītataṇhā anādānā, satta buddhā khayogadhā;Diese sieben Buddhas sind in das Enden eingetaucht, frei von Verlangen, ohne zu ergreifen; Yehāyaṁ desito dhammo, dhammabhūtehi tādibhi.
yehāyaṁ desito → yehayaṁ denito (bj) | yehāyaṁ → yehayaṁ (sya-all, pts) | yehāyaṁ → yeh ayaṁ (pts) tādibhi → tādihi (bj, sya-all) | dhammabhūtehi tādibhi → dhamabhūtehi tādihi (pts)sie sind Dhamma geworden, unberührt. aus Anteilnahme für lebende GeschöpfeCattāri ariyasaccāni, anukampāya pāṇinaṁ;haben sie diesen Dhamma gelehrt – das Leiden, den Ursprung, den Pfad Dukkhaṁ samudayo maggo, nirodho dukkhasaṅkhayo.
dukkhasaṅkhayo → dukkhasaṁkhayo (pts)und das Aufhören, das Ende des Leidens. in diesen vier edlen WahrheitenYasmiṁ nivattate dukkhaṁ, saṁsārasmiṁ anantakaṁ;
Yasmiṁ nivattate → yasmiṁ nibbattate (pts1ed); yasmiṁ na nibbattate (mr) | nivattate → nibbattate (pts) | nivattate → yasmiṁ na nibbattate (cck: ka.) | nivattate → nibbattate (sya-all: yu.)kommt das endlose Leiden des Umherwanderns schließlich zu einem Ende. Bhedā imassa kāyassa, jīvitassa ca saṅkhayā;
saṅkhayā → saṁkhayā (pts)Wenn der Körper auseinanderbricht und das Leben zu Ende geht, Añño punabbhavo natthi, suvimuttomhi sabbadhī”ti.
punabbhavo natthi → punabbavo n atthi (pts) sabbadhīti → sabbadhīti itthaṁ sudaṁ āyasmā (bj) | suvimuttomhi → suvimutto mhi (pts)wird es keine künftigen Leben geben; ich bin in jeder Hinsicht gut befreit.
Sattakanipāto niṭṭhito.
sattakanipāto niṭṭhito → gāthāyo abhāsitthāti sarabhaṅgattheragāthā tassuddānaṁ (bjt) | sattakanipāto niṭṭhito → uddānaṁ (th)
Sundarasamuddo thero, thero lakuṇḍabhaddiyo;
lakuṇḍabhaddiyo → lakuṇṭabhaddiyo (bj, sya1ed, sya2ed, pts1ed, pts2ed) | lakuṇḍabhaddiyo → lakuṇṭabhaddiyo (sya-all, pts) Bhaddo thero ca sopāko, sarabhaṅgo mahāisi;
mahāisi → mahā isi (pts) Sattake pañcakā therā, gāthāyo pañcatiṁsatīti.
+ → sattakanipāto niṭṭhito (bjt) | + → sattakanipāto niṭṭhito theragāthāya aṭṭhakanipāto (th)