DutiyapabbatasuttaEin Berg (2)
Sāvatthiyaṁ viharati.
viharati → (bj); viharati tatra kho bhagavā (sya-all)In Sāvatthī.
“Seyyathāpi, bhikkhave, himavā pabbatarājā parikkhayaṁ pariyādānaṁ gaccheyya, ṭhapetvā satta sāsapamattiyo pāsāṇasakkharā.
parikkhayaṁ → parikkhayam (pts)„Mönche und Nonnen, angenommen, der Himalaya, der König der Berge, wäre bis auf sieben senfkorngroße Kieselsteine abgetragen und weggespült worden.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave,
kiṁ maññatha → kimmaññatha (bjt)Was meint ihr, Mönche und Nonnen?
katamaṁ nu kho bahutaraṁ, yaṁ vā himavato pabbatarājassa parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ yā vā satta sāsapamattiyo pāsāṇasakkharā avasiṭṭhā”ti?
pariyādiṇṇaṁ → pariyādinnaṁ (bj, sya-all) | parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ → parikkhīnaṁ pariyādiṇṇam (pts) | yaṁ → S3 yā (pts note) | parikkhīnaṁ → S3 parikkhayaṁ; S3 -khayā (pts note) | katamaṁ nu kho → katamannukho (bjt) | avasiṭṭhāti → avasiṭṭhā ti (pts)Was ist mehr: der Teil des Himalaya, des Königs der Berge, der abgetragen und weggespült wurde, oder die verbliebenen sieben senfkorngroßen Kieselsteine?“
“Etadeva, bhante, bahutaraṁ himavato pabbatarājassa yadidaṁ parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ;
pariyādiṇṇaṁ → pariyādinnaṁ (bj, sya-all) | etadeva → etad eva (pts) | yadidaṁ → yad idam (pts) | pariyādiṇṇaṁ → pariyādiṇṇam (pts)„Herr, der Teil des Himalaya, des Königs der Berge, der abgetragen und weggespült wurde, ist viel mehr.
appamattikā satta sāsapamattiyo pāsāṇasakkharā avasiṭṭhā.Die sieben senfkorngroßen Kieselsteine sind winzig.
Neva satimaṁ kalaṁ upenti na sahassimaṁ kalaṁ upenti na satasahassimaṁ kalaṁ upenti himavato pabbatarājassa parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ upanidhāya satta sāsapamattiyo pāsāṇasakkharā avasiṭṭhā”ti.
pariyādiṇṇaṁ → pariyādinnaṁ (bj, sya-all) | parikkhīṇaṁ → S1-3 parikkhayaṁ (pts note) | kalaṁ → kalam (pts) | pariyādiṇṇaṁ → pariyādiṇṇam (pts) | avasiṭṭhāti → avasiṭṭhā ti (pts)Verglichen mit dem Teil des Himalaya, der abgetragen und weggespült wurde, reichen sie nicht annähernd an ein Hundertstel heran, nicht an ein Tausendstel oder ein Hunderttausendstel.“
“Evameva kho, bhikkhave, ariyasāvakassa diṭṭhisampannassa puggalassa abhisametāvino etadeva bahutaraṁ dukkhaṁ yadidaṁ parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ;
pariyādiṇṇaṁ → pariyādinnaṁ (bj, sya-all) | pariyādiṇṇaṁ appamattakaṁ → pariyādinnaṁ appamattakam (pts) | puggalassa → Omitted by S1-3 (pts note) | evameva → evam eva (pts) | etadeva → etad eva (pts) | yadidaṁ → yad idaṁ (pts)„Ebenso ist für einen edlen Schüler, der die Ansicht vervollkommnet hat, für eine Person, die sie erfasst hat, das Leiden, das vorbei und erledigt ist, viel mehr,
appamattakaṁ avasiṭṭhaṁ.
appamattakaṁ → appamattakam (pts)und was übrig bleibt, ist winzig.
Neva satimaṁ kalaṁ upeti na sahassimaṁ kalaṁ upeti na satasahassimaṁ kalaṁ upeti purimaṁ dukkhakkhandhaṁ parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ upanidhāya yadidaṁ sattakkhattuṁparamatā.
pariyādiṇṇaṁ → pariyādinnaṁ (bj, sya-all) | sattakkhattuṁparamatā → sattakkhattuparamatā (sya-all) | dukkhakkhandham → S1-3 dukkhaṁ (pts note) | sattakkhattuṁparamatā → sattakkhattuṁ paramatā (bjt) | kalaṁ → kalam (pts) | pariyādiṇṇaṁ → pariyādiṇṇam (pts) | yadidaṁ sattakkhattuṁparamatā → yad idaṁ sattakkhattum paramatā (pts)Verglichen mit der Masse des Leidens in der Vergangenheit, das vorbei und erledigt ist, reicht es nicht annähernd an ein Hundertstel heran, nicht an ein Tausendstel oder ein Hunderttausendstel, da es noch höchstens sieben weitere Leben gibt.
Evaṁ mahatthiyo kho, bhikkhave, dhammābhisamayo, evaṁ mahatthiyo dhammacakkhupaṭilābho”ti.
dhammacakkhupaṭilābhoti → dhammacakkhupatilābho ti (pts) | dhammacakkhupaṭilābhoti → dhammacakkhu paṭilābhoti (th) | evaṁ → evam (pts)So überaus segensreich ist es, die Lehre zu erfassen und das Auge des Dhamma zu erlangen.“