- Saṁyutta Nikāya 22.43Verbundene Lehrreden 22.43
- 5. Attadīpavagga5. Das Kapitel darüber, als deine eigene Insel zu leben
AttadīpasuttaLebe als deine eigene Insel
Sāvatthinidānaṁ.
sāvatthinidānaṁ → sāvatthiyaṁ (bj); sāvatthiyaṁ tatra kho (sya-all)In Sāvatthī.
“Attadīpā, bhikkhave, viharatha attasaraṇā anaññasaraṇā, dhammadīpā dhammasaraṇā anaññasaraṇā.„Mönche und Nonnen, lebt als eure eigene Insel, eure eigene Zuflucht, sucht keine andere Zuflucht. Macht die Lehre zu eurer Insel und eurer Zuflucht, sucht keine andere Zuflucht.
Attadīpānaṁ, bhikkhave, viharataṁ attasaraṇānaṁ anaññasaraṇānaṁ, dhammadīpānaṁ dhammasaraṇānaṁ anaññasaraṇānaṁ yoni upaparikkhitabbā ‘Kiṁjātikā sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā, kiṁpahotikā’ti?
yoni → yoniyeva (bj) | yoni upaparikkhitabbā → yonisova upaparikkhitabbo (sya-all) | upaparikkhitabbā → yeva upaparikkhitabbo (pts) | upaparikkhitabbā → upaparikkhitabbo (bj: sīmu8) | yeva → B yoniso va (pts note) | kiṁjātikā → kiñjātikā (bjt) | attadīpānaṁ → attadīpānam (pts) | viharataṁ attasaraṇānaṁ → viharatam attasaraṇānam (pts) | dhammasaraṇānaṁ → dhammasaraṇānam (pts)Wenn ihr so lebt, untersucht im Hinblick auf die Ursache: ‚Woraus werden Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis geboren? Wovon werden sie erzeugt?‘
Kiṁjātikā ca, bhikkhave, sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā, kiṁpahotikā?
ti → S3 kimpahotikā, S1 kimpahoti (pts note) | kiṁjātikā → kiñjātikā (bjt) | + → sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā kimpahotikā ti (pts) | kiṁpahotikā → kim pahotikā (pts)Und woraus, Mönche und Nonnen, werden Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis geboren? Wovon werden sie erzeugt?
Idha, bhikkhave, assutavā puthujjano ariyānaṁ adassāvī ariyadhammassa akovido ariyadhamme avinīto, sappurisānaṁ adassāvī sappurisadhammassa akovido sappurisadhamme avinīto,
ariyānaṁ → ariyānam (pts) | sappurisānaṁ → sappurisānam (pts)Da hat ein ungebildeter gewöhnlicher Mensch die Edlen nicht gesehen und ist in der Lehre der Edlen nicht bewandert und geschult. Er hat keine wahren Menschen gesehen und ist in der Lehre der wahren Menschen nicht bewandert und geschult.
rūpaṁ attato samanupassati, rūpavantaṁ vā attānaṁ; attani vā rūpaṁ, rūpasmiṁ vā attānaṁ.
rūpaṁ → rūpam (pts) | attānaṁ → attānam (pts)Er betrachtet Form als das Selbst, das Selbst als etwas, das Form hat, Form als im Selbst oder das Selbst als in der Form.
Tassa taṁ rūpaṁ vipariṇamati, aññathā ca hoti.
ca → (bj, sya-all, pts) | rūpaṁ → rūpam (pts)Aber diese seine Form verfällt und geht zugrunde,
Tassa rūpavipariṇāmaññathābhāvā uppajjanti sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā.und das führt zu Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis.
Vedanaṁ attato samanupassati, vedanāvantaṁ vā attānaṁ; attani vā vedanaṁ, vedanāya vā attānaṁ.
vā attānaṁ → va attānam (pts) | vedanaṁ → vedanam (pts)Er betrachtet Gefühl als das Selbst …
Tassa sā vedanā vipariṇamati, aññathā ca hoti.
ca → (bj, sya-all, pts) | sā → B adds ca here and further on (pts note) | aññathā → Omitted by S3 (pts note)
Tassa vedanāvipariṇāmaññathābhāvā uppajjanti sokaparideva …pe… pāyāsā.
sokaparideva → sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā saññaṁ (bj) | pāyāsā saññaṁ attato samanupassati → (bj) | tassa → S1-3 insert sā (pts note) | pāyāsā → upāyāsā (pts)
Saññaṁ attato samanupassati …
attato samanupassati → (sya-all)Er betrachtet Wahrnehmung als das Selbst …
saṅkhāre attato samanupassati …
samanupassati → Complete in S1-3 (pts note) | pe → spelled out in full (bjt)Er betrachtet Willensbildungsprozesse als das Selbst …
viññāṇaṁ attato samanupassati, viññāṇavantaṁ vā attānaṁ; attani vā viññāṇaṁ, viññāṇasmiṁ vā attānaṁ.
vā attānaṁ → va attānam (pts) | viññāṇaṁ → viññāṇam (pts)Er betrachtet Bewusstsein als das Selbst, das Selbst als etwas, das Bewusstsein hat, Bewusstsein als im Selbst oder das Selbst als im Bewusstsein.
Tassa taṁ viññāṇaṁ vipariṇamati, aññathā ca hoti.
ca → (bj, sya-all, pts) | viññāṇaṁ vipariṇamati → viññāṇam pariṇamati (pts)Aber dieses sein Bewusstsein verfällt und geht zugrunde,
Tassa viññāṇavipariṇāmaññathābhāvā uppajjanti sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā.
viññāṇavipariṇāmaññathābhāvā → viññāṇapariṇāmaññathābhāvā (pts)und das führt zu Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis.
Rūpassa tveva, bhikkhave, aniccataṁ viditvā vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ, ‘pubbe ceva rūpaṁ etarahi ca sabbaṁ rūpaṁ aniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhamman’ti, evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato ye sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā te pahīyanti.
vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ → vipariṇāmavirāganirodhaṁ (bj) | pahīyanti → pahiyyanti (sya-all) | vipariṇāmadhammanti evametaṁ → viparināmadhammanti evam etaṁ (pts) | nirodhaṁ → vipariṇāma virāga nirodhaṁ (cck: sī.) | rūpaṁ → rūpam (pts)Wenn man die Unbeständigkeit der Form versteht – ihr Zugrundegehen, Schwinden und Aufhören –, wenn man wahrheitsgemäß mit rechter Weisheit sieht, dass jegliche Form, ob vergangen oder gegenwärtig, unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, dann werden Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis aufgegeben.
Tesaṁ pahānā na paritassati, aparitassaṁ sukhaṁ viharati, sukhavihārī bhikkhu ‘tadaṅganibbuto’ti vuccati.
sukhavihārī → sukhaṁ viharaṁ (bj, pts) | viharaṁ → B sukhavihārī always (pts note) | tesaṁ → tesam (pts) | tadaṅganibbutoti → tadaṅganibbuto ti (pts)Wenn diese Dinge aufgegeben sind, gibt es keine Unruhe. Ohne Unruhe lebt man glücklich. Ein Mönch, der glücklich lebt, gilt in dieser Hinsicht als verloschen.
Vedanāya tveva, bhikkhave, aniccataṁ viditvā vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ, ‘pubbe ceva vedanā etarahi ca sabbā vedanā aniccā dukkhā vipariṇāmadhammā’ti, evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato ye sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā te pahīyanti.
vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ → vipariṇāmavirāganirodhaṁ (bj) | pahīyanti → pahiyyanti (sya-all) | vipariṇāmadhammāti evametaṁ → vipariṇāmadhammā ti evam etaṁ (pts)Wenn man die Unbeständigkeit des Gefühls versteht …
Tesaṁ pahānā na paritassati, aparitassaṁ sukhaṁ viharati, sukhavihārī bhikkhu ‘tadaṅganibbuto’ti vuccati.
sukhavihārī → sukhaṁ viharaṁ (bj, pts) | tesaṁ → tesam (pts) | tadaṅganibbutoti → tadaṅganibbuto ti (pts)
Saññāya …
+ → tveva bhikkhave (bjt, pts)Wenn man die Unbeständigkeit der Wahrnehmung versteht …
saṅkhārānaṁ tveva, bhikkhave, aniccataṁ viditvā vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ, ‘pubbe ceva saṅkhārā etarahi ca sabbe saṅkhārā aniccā dukkhā vipariṇāmadhammā’ti, evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato ye sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā te pahīyanti.
vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ → vipariṇāmavirāganirodhaṁ (bj) | pahīyanti → pahiyyanti (sya-all) | vipariṇāmaṁ virāgaṁ → vipariṇāmam virāgam (pts) | vipariṇāmadhammāti evametaṁ → vipariṇāmadhammā ti evam etaṁ (pts)Wenn man die Unbeständigkeit der Willensbildungsprozesse versteht …
Tesaṁ pahānā na paritassati, aparitassaṁ sukhaṁ viharati, sukhavihārī bhikkhu ‘tadaṅganibbuto’ti vuccati.
sukhavihārī → sukhaṁ viharaṁ (bj, pts) | tesaṁ → tesam (pts)
Viññāṇassa tveva, bhikkhave, aniccataṁ viditvā vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ, ‘pubbe ceva viññāṇaṁ etarahi ca sabbaṁ viññāṇaṁ aniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhamman’ti, evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato ye sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā te pahīyanti.
vipariṇāmaṁ virāgaṁ nirodhaṁ → vipariṇāmavirāganirodhaṁ (bj) | pahīyanti → pahiyyanti (sya-all) | evametaṁ yathābhūtaṁ → evam etaṁ yathabhūtam (pts) | pahīyanti tesaṁ → pahiyanti tesam (pts) | viññāṇaṁ → viññāṇam (pts)Wenn man die Unbeständigkeit des Bewusstseins versteht – sein Zugrundegehen, Schwinden und Aufhören –, wenn man wahrheitsgemäß mit rechter Weisheit sieht, dass jegliches Bewusstsein, ob vergangen oder gegenwärtig, unbeständig und Leiden ist und zugrunde gehen muss, dann werden Kummer, Klage, Schmerz, Traurigkeit und Bedrängnis aufgegeben.
Tesaṁ pahānā na paritassati, aparitassaṁ sukhaṁ viharati, sukhavihārī bhikkhu ‘tadaṅganibbuto’ti vuccatī”ti.
sukhavihārī → sukhaṁ viharaṁ (bj, pts) | tesaṁ → tesam (pts) | tadaṅganibbutoti → tadaṅganibbuto ti (pts)Wenn diese Dinge aufgegeben sind, gibt es keine Unruhe. Ohne Unruhe lebt man glücklich. Ein Mönch, der glücklich lebt, gilt in dieser Hinsicht als verloschen.“
Paṭhamaṁ.
paṭhamaṁ → sāvatthi tatra voca sakkāyasamudayagāminiṁ ca (pts)