Sāriputtasutta
Evaṁ me sutaṁ—
evaṁ me → (sya-all) | evaṁ → evam (pts)I have heard that
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.on one occasion the Blessed One was staying near Sāvatthī at Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.
Tena kho pana samayena āyasmā sāriputto bhagavato avidūre nisinno hoti pallaṅkaṁ ābhujitvā ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā.And on that occasion Ven. Sāriputta was sitting not far from the Blessed One,
his legs crossed, his body held erect, having set mindfulness to the fore.
Addasā kho bhagavā āyasmantaṁ sāriputtaṁ avidūre nisinnaṁ pallaṅkaṁ ābhujitvā ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā.
ābhujitvā → A ābhuñcitvā. (pts note) | upaṭṭhapetvā → A -āpetvā. (pts note)The Blessed One saw Ven. Sāriputta sitting not far away, his legs crossed,
his body held erect, having set mindfulness to the fore.
Atha kho bhagavā etamatthaṁ viditvā tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi:
etamatthaṁ → etam atthaṁ (pts)Then, on realizing the significance of that, the Blessed One on that occasion exclaimed:
“Yathāpi pabbato selo, acalo suppatiṭṭhito;
yathāpi → yathā pi (pts) suppatiṭṭhito → supatiṭṭhito (th)As a mountain of rock is unwavering, well-settled, Evaṁ mohakkhayā bhikkhu, pabbatova na vedhatī”ti.
vedhatīti catutthaṁ → vedhatī ti (pts) | pabbatova → pabbato va (pts)so a monk whose delusion is ended doesn’t quiver– just like a mountain.
Catutthaṁ.
catutthaṁ → catutthaṁ evamme (sya-all) | catutthaṁ → ti (pts)